Alie Romkes, 'Zwemjuf van Urk', Zwaait Af Na Halve Eeuw Toegewijde Dienst

Update: Alie Romkes heeft in een recent interview meer details gedeeld over haar carrière, de impact van haar werk en de veranderingen die zij heeft waargenomen in vijftig jaar zwemonderwijs. Urk neemt deze week afscheid van een ware lokale legende: Alie Romkes, voor velen simpelweg 'Alie van het zwembad'. Na een indrukwekkende carrière van vijftig jaar bij zwembad 't Bun, waarvan de laatste vijf jaar als bedrijfsleider, gaat zij met pensioen. Haar vertrek markeert het einde van een tijdperk waarin zij duizenden Urker kinderen – en zelfs volwassenen – de kunst van het zwemmen heeft bijgebracht, een essentiële vaardigheid in een gemeenschap die zo nauw verbonden is met het water. Alie Romkes begon haar loopbaan op 1 juli 1976, direct na school, met het geven van zwemlessen in het overdekte zwembad van Urk. Gedurende 45 jaar heeft ze zich ingezet als zwemlerares. In de coronaperiode kreeg ze onverwacht de leiding over het zwembad, toen de toenmalige bedrijfsleider ziek wegviel. Toch stond ze, wanneer nodig, nog steeds met plezier langs het zwembad om les te geven, bijvoorbeeld bij ziekte van een collega. Haar toewijding aan het zwemonderwijs is onmiskenbaar. Ze heeft naar eigen zeggen drie generaties zwemles gegeven, van grootouders tot kleinkinderen, wat de diepgewortelde impact van haar werk op de Urker gemeenschap onderstreept. De verhalen over haar 'strenge' maar effectieve lessen zijn talrijk, maar het resultaat was altijd hetzelfde: kinderen die hun zwemdiploma haalden en daarmee veilig konden opgroeien aan de rand van het IJsselmeer en de haven. De impact van Romkes op de zwemveiligheid op Urk is onmiskenbaar. In een plaats waar de haven en het IJsselmeer altijd dichtbij zijn, benadrukt Romkes het belang van zwemles. Ze krijgt regelmatig de vraag of een kind geen voorrang kan krijgen. "'Want ik woon bij de haven of een singel'", geeft ze de argumenten aan, wat de urgentie van haar werk onderstreept. De gemeenschap van Urk, met haar visserijtraditie, kent vele verhalen over verdrinkingen en de gevaren van water, waardoor de rol van Romkes des te belangrijker was. "Kinderen leren zwemmen is leuk," zegt ze. "Ze stappen binnen, kunnen niks, handje bij vader en moeder, bang wat er gaat gebeuren. Als ze dan later de deur uitlopen, denk je: ik heb mijn steentje bijdragen om zo'n kind het zwemmen te leren." Het 'ons-kent-ons-gevoel' van Urk was voor Romkes altijd een drijfveer. Ze omschrijft de Urkers als 'harde werkers, geen blad voor de mond, zeggen waar het op staat'. Deze hechte gemeenschap heeft haar vijftig jaar lang geboeid en gemotiveerd. Een opvallende verandering die zij in haar lange carrière heeft waargenomen, is de mondigheid van kinderen. Waar kinderen vroeger luisterden en soms angstig waren, zeggen ze nu sneller 'dit doe ik niet, wil ik niet'. Romkes ziet dit niet per se als negatief, maar wel als de grootste verandering in haar vakgebied. Ze merkt op dat een buitenzwembad op Urk nooit een succes zou zijn geworden, gezien de nabijheid van het IJsselmeer en de hoge kosten. Het afscheid van Alie Romkes valt samen met een tijdelijke sluiting van zwembad 't Bun voor noodzakelijk onderhoud. Er worden herstelwerkzaamheden uitgevoerd aan de tegels rondom het bad. Deze week staat in het teken van haar afscheid, met diverse bijeenkomsten en speciale zwemuren voor de gemeenschap. Romkes kijkt met trots terug op haar carrière, waarin ze de unieke ervaring heeft gehad om meerdere generaties zwemles te geven. Haar nalatenschap op Urk is er een van veiligheid, gemeenschapszin en de onmisbare vaardigheid van het zwemmen, die zij met toewijding en passie heeft overgedragen aan talloze inwoners van Flevoland.