Gele bloemenzee in Flevoland: geen koolzaad, wel een prachtig verhaal

Wie deze weken door Flevoland reist, ontkomt er niet aan: duizenden gele bloemen langs de wegen. In eerste instantie denk je misschien aan koolzaad, een plant met een rijke historie in de provincie. Maar wie goed kijkt, ziet dat het hier om iets anders gaat. Het is een ander soort geel dat de bermen siert. Koolzaad speelde een belangrijke rol in de beginjaren van Flevoland. Na de drooglegging van de Noordoostpolder in 1942 en later Oostelijk en Zuidelijk Flevoland, werd het nieuwe land verdeeld onder boeren. Zij moesten na de hongerwinter zorgen voor voedsel voor heel Nederland. Koolzaad werd op grote schaal ingezet en kleurde het landschap geel, net zoals de tulpenvelden dat nu doen. Er was zelfs een speciale koolzaadroute en de Rijksdienst organiseerde tentoonstellingen over de inpoldering. Tegenwoordig is het koolzaad grotendeels verdwenen uit het Flevolandse landschap. In een maandblad voor imkers uit 1994 werd al gesproken over het einde van de 'gouden tijd van overweldigende dracht in Flevopolders'. De Rijksdienst stopte met het telen van koolzaad. Wat we nu in de bermen zien, zijn herik en raapzaad, planten uit dezelfde familie. Hoewel ze op koolzaad lijken, zijn er wel degelijk verschillen. De bloemetjes van herik en raapzaad zijn bijvoorbeeld een stuk kleiner. Eigenlijk gaat het om onkruid dat er mooi uitziet, zegt Van der Boom . Bovendien zijn ze goed voor insecten en bijen. De gele bloemenzee in Flevoland is dus geen koolzaad, maar herik en raapzaad. Ze herinneren aan de pionierstijd van de polders, toen koolzaad een belangrijke rol speelde in de voedselvoorziening. Tegelijkertijd bieden ze nu een waardevolle leefomgeving voor insecten en bijen. Een mooi voorbeeld van hoe de natuur zich aanpast en blijft verrassen in de Flevolandse polders.