Herdenkingsbankje in Emmeloord eert Floris Rhee: een verbinder die voortleeft in de gemeenschap

In Emmeloord, op de velden van de hockeyclub, leeft de herinnering aan Floris Rhee voort. Niet als de piloot die vorig jaar omkwam bij een vliegtuigcrash in Engeland, maar als de teamgenoot, de aanvoerder, de vriend die mensen bij elkaar bracht. Bijna een jaar na zijn tragische overlijden krijgt Floris daarom een blijvende plek op de club waar hij opgroeide: een herdenkingsbankje met zijn naam erop. Dit gebaar, groot genoeg voor een heel team, past volgens zijn moeder, Annemiek Rhee, "precies bij hem". "Hij was zo'n verbinder. Hij heeft zoveel mensen geraakt," aldus Annemiek. De gebeurtenissen van 13 juli vorig jaar staan in het geheugen gegrift. Floris, die als copiloot voor Zeusch Aviation werkte, vertrok die middag vanaf Southend Airport in Engeland met bestemming Lelystad. Het toestel, een Beechcraft B200 Super King Air, stortte kort na het opstijgen neer en vloog in brand. Alle vier inzittenden kwamen om het leven. Floris was op dat moment 24 jaar oud. Zijn ouders wachtten die avond thuis op hem voor een barbecue. Zijn vader stuurde hem nog een berichtje toen hij op Flightradar zag dat Floris was vertrokken: "fijne vlucht, tot vanavond." Een half uur later werden ze geconfronteerd met het nieuws dat er een incident had plaatsgevonden. Bijna een jaar later is het verdriet nog dagelijks aanwezig, maar ook de onzekerheid. Het onderzoek naar de oorzaak van de crash loopt nog steeds. De wrakstukken worden in Engeland nauwgezet onderzocht, een proces dat volgens Annemiek nog maanden kan duren. "Alles ligt in een grote loods. Ze gaan er heel secuur mee om." Deze voortdurende onzekerheid zorgt ervoor dat de familie het gevoel heeft dat de tijd soms heeft stilgestaan. Floris is nog niet officieel doodverklaard, en het onderzoek loopt nog tot het einde van het jaar, wat als een lange periode wordt ervaren. Om antwoorden te vinden, reisde Annemiek eerder dit jaar naar Engeland, naar de plek waar haar zoon zijn laatste momenten beleefde. De familie kreeg de gelegenheid om dezelfde route af te leggen als Floris vlak voor het ongeluk. In de periode na het ongeluk bleek de enorme impact die Floris had op zijn omgeving. Zijn vrienden stonden vrijwel dagelijks voor de deur, brachten eten en rouwden samen. Nog steeds komt er bijna wekelijks iemand langs om te vragen hoe het gaat. Deze verbondenheid ervaart de familie ook bij MHC De Meeuwen, de hockeyclub waar Floris jarenlang speelde en aanvoerder was van verschillende teams. Vrienden en teamgenoten zijn hem nooit vergeten en komen regelmatig langs om te kijken hoe het met de familie gaat. Het herdenkingsbankje is dan ook niet bedoeld als een statisch monument, maar juist als een levendige plek waar mensen samen kunnen komen, herinneringen kunnen delen en verhalen kunnen ophalen, precies zoals Floris dat zelf waarschijnlijk ook had gewild. Voor Annemiek is het een bijzonder gebaar, niet omdat het verdriet minder wordt, maar omdat haar zoon hiermee zichtbaar onderdeel blijft van de club waar hij zoveel jaren doorbracht en waar hij zo'n belangrijke rol speelde in het samenbrengen van mensen.