Oud-Kamerlid uit Almere Vecht Verder voor Erkenning Jeugdzorgslachtoffers: 'Zonder Erkenning Geen Heling'

Het voormalige Tweede Kamerlid Faith Bruyning uit Almere blijft zich onverminderd inzetten tegen misstanden in de gesloten jeugdzorg. Haar strijd, die ze eerder in de Tweede Kamer voerde, zet ze nu voort buiten het parlement. Dit onderstreept de aanhoudende urgentie van dit maatschappelijke vraagstuk, dat ook in Flevoland vele gezinnen raakt. Afgelopen vrijdag sprak Bruyning in Apeldoorn bij de onthulling van 'De Erkenning', een landelijk monument voor slachtoffers van geweld in de jeugdzorg. Dit glaskunstwerk in het Zuiderpark symboliseert de noodzaak tot erkenning voor degenen die als kind te maken kregen met de jeugdzorg. Bruyning, die zelf ook op een gesloten groep zat, benadrukt het belang van deze erkenning: "Het is belangrijk om dingen te erkennen en herkennen, daar vervolgens oplossingen aan te verbinden en in de toekomst samen te kijken hoe je het beter kan doen." Deze woorden resoneren diep, gezien de vele rapporten en getuigenissen over falende systemen die ook Flevolandse jongeren en families beïnvloeden. Bruyning legt een directe link tussen erkenning en heling: "Dat is de verbinding met de politiek. Bij thema's als het toeslagenschandaal, jeugdzorg, femicide: het is het erkennen van wat zich afspeelt. Nóem het femicide. Nóem het dat het fout is gegaan in de jeugdzorg. Nóem het dat overheid bewust mensen heeft vermorzeld. Erkenning, daar begint heling. Als je niet erkent, kunnen mensen ook niet helen. Hoe wil je het vertrouwen ooit herstellen dan?" Haar kritiek richt zich op de politieke onwil om fundamentele wijzigingen door te voeren, ondanks stapels rapporten met vergelijkbare conclusies over de problemen in de jeugdzorg. Deze kritiek is relevant voor lokale en provinciale bestuurders in Flevoland, die te maken hebben met de uitvoering van jeugdzorgbeleid en de gevolgen daarvan voor de inwoners. Als Kamerlid voor NSC, een functie die ze twee jaar bekleedde, zette Bruyning zich in voor hervormingen, maar stelde vast dat het "rigoureus log systeem" van de jeugdzorg slechts in kleine stapjes te veranderen is. Haar teleurstelling over het gebrek aan moed en lef in Den Haag om de "hakbijl erin" te zetten en het systeem fundamenteel te herzien, is een signaal aan alle bestuurslagen. De oproep tot reflectie en leren van eerdere fouten is cruciaal voor een provincie als Flevoland, waar de jeugdzorg, net als landelijk, onder druk staat. Het voortdurende pleidooi van Bruyning voor erkenning en structurele verbeteringen blijft een belangrijke stem in het debat over de toekomst van de jeugdzorg, met directe implicaties voor het welzijn van de jongste inwoners van Flevoland.